Een verhaaltje over een boom voor iedereen die het wil lezen..


Ik zie je staan
Helemaal alleen

Stoer sta je te wezen
Grote boom in het groene veld

Druk ben je met laten zien
Dat je staan blijven kunt

Maar lieve boom, ik kan zien
Iets heeft jou diep geraakt

Jij verloor je bladeren bij die grote storm
Voordat jij ze zelf loslaten kon

Verwarring, verdriet..
De schok was heel groot

Niemand had jou verteld
Dat dit ook gebeuren kon

De andere bomen zeiden achteraf
Wij hadden dit verwacht

Je vangt veel wind
Gezien de plek waar jij geworteld bent

Angstig trok jij je wortels op
Onzeker over jouw thuis

Daarmee afgesloten van het grote wonder
Dat zich onder de grond voltrekt

De zoete troost van verbondenheid
Kwam jouw wortels niet meer in

Nooit heb je echt goed kunnen bloeien
Je bladeren bleven klein

Spierpijn van het geforceerd proberen
Stijfheid van verstopt verdriet

Altijd gefocust, op de buitenwereld
Daarbinnen voelt niet veilig aan

Want hoe moeilijk is de stilte te verdragen
Als deze voelt als de stilte voor een storm

O lieve boom, ik nodig je uit
Om je opnieuw te verbinden met je wortels

Keer naar binnen
Om eindelijk thuis te komen in jezelf

close

Voortaan nieuwe blogs in jouw mailbox?

Geen reacties

    Laat een reactie achter